Skasowano  mnie…
…z życia, jestem nikim a jednocześnie tą samą osobą. Nazywam się Eden i jestem więźniem swojego umysłu. Moje życie wyglądało normalnie, dopóki nie pojawił się On. Nie znam jego imienia, ale przejął moje ciało i umysł, w którym mnie uwięził. Zaczynając jednak od początku..Wiodłem normalne życie kowala, codziennie wykuwałem miecze, noże i topory na zamówienie Danów (obecnych Duńczyków). Kochałem swoją pracę,a od czasu do czasu sam wyruszałem na wyprawy łupieżcze, choć niezbyt je lubiłem. Walka o to, kto jaką część łupu dostanie, była wojną, która tworzyła mnóstwo kłótni. W wieku pięćdziesięciu lat postanowiłem na dobre zająć się swoją pracą. Chwalili mnie w całym królestwie i poza jego granicami. Wyrabiałem topory i miecze dla samego króla. Moim największym arcydziełem był topór ze złotym grawerunkiem imienia naszego władcy Ivarra Ragnarsona  „Pogromcy królów”.  Ostrze było wykonane z metalu, który przywędrował do nas z Anglii. Nazwaliśmy go gunder stal (stal bogów).  Jego obróbka była naprawdę przyjemna. Poza złotym grawerunkiem topór niczym się nie wyróżniał, gdyż gunder stal wyglądało identycznie jak normalna stal. I właśnie od tego materiału wszystko się zaczęło. Gdy tylko skończyłem oręż i wręczyłem go władcy, w mojej głowie zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Słyszałem cały czas czyjś głos, jednak nie rozumiałem, co do mnie mówi. Wraz z upływem czasu doszedł ból głowy, a głosy stały się coraz bardziej wyraźne. Te dziwne objawy spowodowały spadek jakości moich wyrobów- po pół roku nie mogłem wykonywać zawodu, ręce drgały mi niekontrolowanie, dochodziło niekiedy do utraty przytomności. Wtedy przenosiłem się jakby do swoich wspomnień, ale nie jako uczestnik- tylko widz. Oglądałem je i chciałem płakać, jednak nie mogłem. Dziwiło mnie to cały czas, aczkolwiek nie zwracałem na to uwagi. Po roku omdlenia stały się codziennością, a wszyscy w królestwie się o mnie martwili, Ivarr wezwał najlepszych znachorów i druidów, jakich tylko mógł znaleźć, jednak żaden nie umiał mi pomóc. Aż do czasu, kiedy zjawiła się ona… Przybyła z odległych krain Vinlandii, aby mi pomóc. Kazała do siebie mówić: Viktoria. Sam opis moich objawów wystarczył, by postawiła diagnozę. Powiedziała, że moje ciało chce ktoś przejąć, ale to ja muszę dowiedzieć się, kim on jest. Nakazała sługom Ivarra zebrać zioła potrzebne na wywar, który miał mi umożliwić walkę z nieproszonym gościem. Musiałem czekać na to miesiąc, a mój stan z dnia na dzień się pogarszał. Strażnicy mówili mi, że wychodziłem z pokoju i robiłem sobie spacery po zamku i pobliskiej wiosce. Byłem duchem, odwiedzającym swoje wspomnienia. Wśród mieszkańców natomiast zaczęły krążyć plotki o Edenie nawiedzonym przez złego ducha, który karze go za coś co ktoś z jego rodziny uczynił mu dawno temu. Viktoria kazała mi się nie przejmować tymi plotkami na mój temat. Zamiast tego prosiła mnie codziennie o opowiedzenie wszystkiego co widziałem, więc każdego dnia -przynajmniej dla mnie z perspektywy znachorki- był to co trzeci dzień. Opowiadałem  jej  swoje wspomnienia. O tym, jak z ojcem polowałem na dziki a później razem z nim piekłem je na ognisku, jak uczyłem się zawodu i walki- również z moim ojcem- a matka się temu bacznie przyglądała i pękała z dumy. Wiktoria tego wszystkiego słuchała w pełnym skupieniu i starała się wywnioskować, dlaczego jakaś istota chce przejąć moje ciało. W końcu zjawili się służący ze wszystkimi gotowymi składnikami. Już następnego dnia wywar był gotowy. Kiedy go wypiłem, straciłem przytomność i widziałem obłoki nieba. Byłem praktycznie pewien, że zaraz ujrzę wrota Wahali, jednak tak się nie stało.  On wylądował w ogromnym, ciemnym pomieszczeniu z pochodnią w ręku i toporem, uwiązanym u pasa, który zrobił dla Ivarra. Zaczął swoją wędrówkę, rozglądając się dookoła. Słyszał cały czas czyjeś kroki i powoli popadał w paranoję. Zaczął dostrzegać postacie w całości rozmyte, aczkolwiek po ich rysach potrafił się domyśleć, kim one były. Widział swojego ojca ginącego w boju, a nad nim stała dziwna istota: cała czarna.  Jej oczy  również świeciły ciemnym blaskiem. W dłoni trzymała klepsydrę. N  a początku pomyślał, że jest to śmierć, aczkolwiek brak kosy by temu zaprzeczał (cóż, pamięć o średniowieczu). Obraz rozmył się i znów widziałem tylko pustkę. Kroki, które słyszałem wcześniej przyspieszyły, jednak prócz nich zacząłem słyszeć również swoje bicie serca i czyjś oddech. Przeraziłem się, wpadłem w panikę, zacząłem krzyczeć i rozglądać się w każdą stronę, jednak nikogo nie widziałem. Postanowiłem zamknąć oczy i gdy je otworzyłem stanęła przede mną ogromna czarna postać, której rysy widziałem nad obrazem śmierci mego ojca. Teraz mogłem zobaczyć swojego przeciwnika. Wyzwałem go od razu do walki, ten jednak się tym nie przejął i stał nieruchomo. Z jego oczu przez cały czas unosił się dziwny dym, który wydawał odgłosy jęków, kiedy tylko mrugnął. Dopiero, gdy rzuciłem w niego pochodnią przejął się tym i zwrócił na mnie uwagę. Nagle znikąd ujrzałem jego rękę przed moją twarzą.  Trzymała ona klepsydrę tą samą, jaką trzymał nad moim ojcem. Powiedział:  

-Elyt usazc ic ołatsoz minaz ęmjezrp ejowT ołaic (Tyle czasu ci zostało zanim przejmę Twoje ciało) 

Nic z tego nie rozumiałem, a on cały czas to powtarzał. W końcu do mnie dotarło!  Mówił od końca! Dobrze, że chociaż on rozumiał, co ja do niego mówię. Ponowiłem wyzwanie do walki, a ten momentalnie je przyjął i rzucił się na mnie z całym swoim gniewem! Jego dłoń zamieniła się w ostrze miecza. Momentalnie wyjąłem topór i odbiłem jego cios. Przeciwnik- zaskoczony tym faktem- kontynuował ofensywę, a ja starałem się kontrować jego ciosy. W końcu zamiast zablokować przeciwnika, odskoczyłem i zadałem cios, ucinając mu jedną dłoń. Byłem z siebie dumny, lecz tylko przez krótki moment, ponieważ z jednej odciętej dłoni pojawiły się dwa mniejsze sztylety, które zaczęły mnie atakować. Blokowałem jak szalony: byłem niczym Achilles,, ponieważ istota nie umiała mnie zranić. Blok, odskok blok, blok, blok, odskok, unik, cięcie, pudło. Powtarzało się to bez przerwy, a ku mojemu zdziwieniu sił mi przybywało. Mój wróg stawał się coraz słabszy. Było to widać po jego ruchach. Ciosy spowolniły go: zaczął dziwnie charczeć, a dźwięk roznosił się po całym pomieszczeniu. Niesamowicie mnie dekoncentrowało, aczkolwiek nie dałem się mu i wciąż walczyłem zacieklej i zacieklej. W końcu odciąłem dwa sztylety i wybiłem się, próbując zadać cios w klatkę piersiową. Trafiłem, a monstrum zniknęło byłem z siebie dumny. Nagle w głowie usłyszałem głos: 

-Ahah ezcpułg, einśałw śełargezrp, żuj ydgin dąts ein zseizdjyw(Haha głupcze, właśnie przegrałeś, już nigdy stąd nie wyjdziesz)  

Głos cały czas stawał się coraz głośniejszy  i sprawiał mi okropny ból głowy, aż zemdlałem, gdyż nie potrafiłem tego dłużej wytrzymać. Ocknąłem się w dziwnej celi. Kraty   były zrobione z jakiejś mięsistej substancji; chciałem je rozerwać, lecz gdy tylko ich dotknąłem- poczułem jak to w swojej głowie! Teraz zrozumiałem, co On  miał na myśli mówiąc, że zostanę tu na zawsze. Byłem wściekły na Viktorię! Oszukała mnie i Ivarra!  Jedyną myślą ,jaka krążyła mi po głowie, była kara dla znachorki za to, co mi zrobiła. Wtedy przeżyłem największy szok!  Tuż przede mną pojawiła się iluzja tego, co pomyślałem, a po chwili znikąd pojawiła się ogromna brama, która zaczęła się otwierać, Ujrzałem twarz mojego króla, a obok niego Viktorię. Oboje się uśmiechali.  Ivarrowi zakręciła się nawet łezka w oku, którą szybko i dyskretnie wytarł. Nic nie mówili.  Pomogli wstać tej kreaturze, która kontrolowała moje ciało. Zacząłem myśleć o najgłupszych rzeczach, mając nadzieję, że w przypływie improwizacji mój oprawca  skona. Był on jednak naprawdę mądry i nie dał się sprowokować. Nagle nastała ciemność . Nie wiedziałem, co się stało. Obudziłem się w swoim ciele. Miałem deja vu ,a przecież przed chwilą stało się to samo. Zignorowałem tę  myśl i wstałem o własnych siłach, opowiadając głośno o walce z tajemniczym monstrum. W tym momencie odwrócił się cały  mój świat: wróciłem do klatki i poukładałem sobie wszystko w głowie. To była tylko iluzja, która miała pokazać mojemu wrogowi,  jak ma się zachować. .Brama znów się otworzyła i ujrzałem wszystko, co zrobiłem przed chwilą. Później potwór w moim ciele został sam na sam z Viktorią. Zaczęli normalnie  mówić do momentu, gdy ten zaczął rozmawiać w swoim języku, a znachorka zaczęła mu odpowiadać  tak samo.  Teraz zrozumiałem wszystko: to był plan, aby pozbyć się mnie. Nie znałem tylko powodu.  Zostałem skasowany z życia dla Świata ; jestem już nikim, to okropne monstrum ukradło moje życie i tak teraz krążę wśród nowych wspomnień, których nie mogę przeżyć poza iluzją realnego życia. I to tylko wtedy, kiedy ta kreatura ma dylemat,  jak się zachować. 
Skasowano  mnie…